Meestal heb ik er totaal geen last van, maar af en toe overvalt het me weer even.
Dan vraag ik me af waarom ik vrienden heb die ik amper of nooit zie en waarmee ik bijna nooit iets leuks doe.
Bijna elk weekend zit ik alleen thuis, wat ik over het algemeen helemaal niet erg vind hoor.
Maar soms vraag ik me wel eens af waarom mensen altijd zeggen mij zo leuk en aardig te vinden, maar dat het daar dan ook bij blijft.
Ik zou zo graag eens vrienden willen die af en toe langskomen of waar ik eens langs kan gaan.
Of waarmee ik samen eens iets leuks kan doen bij voorbeeld.
Ik kan prima alleen zijn en verveel me eigenlijk nooit, maar die muren zeggen helaas zo weinig terug.
Ik weet het, ik ben bestwel anders dan de meeste mensen van mijn leeftijd.
Maar ben ik dan ook slechter?
Ik doe geen mens kwaad en ben niemand tot last.
Ja, ik hou van keiharde muziek en heb tattoos, maar is dat een reden om geen vrienden met mij te willen zijn?
Het is zo jammer dat mensen tegenwoordig zo weinig moeite meer doen om iemand echt te leren kennen.
Maar goed, misschien is dit gewoon de maatschappij waar wij nu in leven.
Weet je ook ik zit vaak het weekend alleen, ook bij mij komt weinig bezoek. Maar ik ben gestopt met het zoeken naar een reden hiervoor. Echte vrienden moet je tegenwoordig zoeken als een speld in een hooiberg. Daar heb ik nou net geen zin in en dus accepteer ik de alleenstaande weekend dagen.
BeantwoordenVerwijderen